14. (Bi)seksualiteit

(Ge vindt Rebels Nederlands op SpotifyGoogleApple of uw favoriete podcast platform.
Nog nooit een podcast geluisterd? 
Ga dan hier eens kijken hoe het moet!)

Dag iedereen, aflevering 14 zijn we al, en ik voel dat het einde van het eerste seizoen nadert… Dus moet ik één van de thema’s bespreken die ik al sinds het begin op mijn radar had. Mijn podcast hosting programma vraagt me elke keer bij het opladen van een aflevering of er ‘explicit content’ in voorkomt, en als ik me niet vergis heb ik tot nu toe altijd ‘nee’ gezegd. En nu zou ik dat opnieuw willen doen, maar het steekt al zo’n beetje, zo voel ik dat mijn eigen maatschappelijke conditionering het overneemt.

“Sietske, ge gaat het hebben over seks, dat is toch echt niet geschikt voor kinderen hé, doe het nie, daar gaan vodde van komen! Als die da toevallig zouden horen…”

Hahaha, die stem is mijn innerlijke criticus én preuts trezemieke, aangenaam! Hoe graag ik het heb over deze thema’s, ik heb altijd nog een beetje stress en zit ergens nog in mijn achterhoofd te denken dat het totaal ongepast zou zijn.

Terwijl ik waarschijnlijk heel graag naar mezelf had geluisterd toen ik zelf een kind of tiener was, en onzeker was over alles. Bij deze: ik ga het niet echt over seks hebben, maar wel over seksualiteit, seksuele geaardheid, of over wat voor iemand – in dit geval voor mij – aantrekkelijk is.

Een klein verhaaltje om te beginnen.

Hebt ge dat al eens gehoord, iemand die zegt “ik kan verliefd worden op iedereen, voor mij maakt het geslacht niet uit”? Dat is zo’n uitspraak die misschien in eerste instantie ongeloofwaardig klinkt.

Ook bij mij.

Dus ik zal maar direct zeggen hoe het voor mij zit: ik ben aangetrokken tot mannen, maar ook vrouwen. En bij uitbreiding non-binaire mensen, zij die zich niet als man of vrouw zien. En of iemand transgender is, maakt voor mij dus ook helemaal niks uit. Een mens is een mens, en dus mogelijk aantrekkelijk.

Wel efkes een eerste verduidelijking: niet iedereen hé. ‘t Is niet omdat geslacht geen issue is, dat ik geen standaarden heb. Maar of iemand aantrekkelijk is voor mij, hangt niet af van wat er tussen de benen zit. Eerder van de energie en de vibes die ik voel bij die mens. Als ik het zo zeg, klinkt het heerlijk bevrijdend.

Maar dat was het dus niet altijd.

In mijn jeugd had ik geen enkel queer rolmodel. Misschien niet zo vreemd, ik groeide op in de jaren negentig en tweeduizend, vooral bekend om verschrikkelijke muziek en ditto kledingstijl. Ik moest me vooral zorgen maken om mijn evenwicht te houden op van die hoge plateauschoenen die toen in de mode waren, en totaal niet bij mij pasten.

Ik vond jongens leuk, dus mijn eerste kus op mijn twaalfde, dat was gewoon met een jongen. Niet toevallig ook de kleinste van de klas, net als ik. Tja, op die leeftijd was het criterium “lengte” blijkbaar de beslissende factor. En ik bedoel lengte van het lichaam hé, ik was ocharme 12 jaar. ‘t Ging hier alleen nog maar over kussen, en de grootste vraag die we toen hadden was: “in welke richting moeten we onze tong draaien, weet gij da?”

Pas toen ik 20 jaar was, en al een eerste paar experimenten met mannen achter de rug had, herinner ik mij dat ik een vrouw zag die me helemaal van mijn sokken blies. En dit is eigenlijke het enige detail waar ik me voor schaam: ze was een stewardess. Hoe stereotiep!!

Natuurlijk was de heteronormativiteit nog altijd overheersend, en heb ik nooit echt stilgestaan bij al die mooie vrouwen. Tot mijn 31ste. Na het bijna-huwelijk met een man, de toxische relatie waarover ik kort sprak in een vroegere aflevering, besloot ik te gaan reizen op m’n eentje.

Daar mocht ik wel gewoon mezelf zijn, want er waren geen regels of verwachtingen. Ik leerde alles over de queer wereld, en dus ook dat het écht kan, van vrouwen én mannen houden. Of gewoon verder kijken dan man en vrouw.

Toen ik het bij mijn terugkomst vertelde aan vrienden, kreeg ik vooral de vraag: “is dat niet gewoon een fase?” Ze wilden weten of ik niet gewoon curieus was, net zoals ik nieuwsgierig was naar andere werelddelen. Ja, veel mensen zijn ervan overtuigd dat we moeten kiezen. Ofwel willen we in Europa wonen, ofwel in Latijns-Amerika, of in een ander werelddeel. Maar allebei, en overal dat is raar. 

Als ik een relatie had met een vrouw, dan was ik een deel van de LGBT gemeenschap. (Zeggen we dat eigenlijk zo? LGBT? Misschien is het LGBT. Enfin)

Maar op het moment dat mijn partner weer een man was, dan was ik ook terug hetero. Voor mezelf was dit heel vermoeiend, want ik probeerde me de hele tijd te rechtvaardigen: ja, ik vind vrouwen nog altijd aantrekkelijk, misschien moet ik dat nu maar effe opnieuw bewijzen?

Ge hoort en ziet ook heel weinig over biseksualiteit of panseksualiteit. De vertegenwoordiging is zo miniem, dat het misschien daarom was dat ik het in het begin niet echt besefte, dat het kon. Zelfs een lesbische vriendin, die ik als eerste wou toevertrouwen dat ik zin had om vrouwen te daten, reageerde met “ah, maar dan moet ge die wel vertellen dat ge niet echt lesbisch zijt hé”. Ahja, laat maar. Wat ik voel zal wel niet echt zijn.

Nadien leerde ik dat dees eigenlijk hetgene is waar de meeste biseksuelen het moeilijk mee hebben: dat het nergens zichtbaar is, dat het altijd wordt afgebeeld als een fase, of als “niet echt”. Bijvoorbeeld, weer een cliché-beeld: een man die na een lange relatie met een vrouw verliefd wordt op een man, is onmiddellijk homoseksueel, en de vrouw vraagt zich dan af hoe het mogelijk was dat hij zo lang met haar kon samen zijn. Was het dan allemaal een leugen? Wel, ik zeg niet dat het voor iedereen zo is, maar misschien is die man wel biseksueel? Dat die optie eigenlijk nergens eens wordt vermeld, dat niemand daar aan denkt, bewijst hoe hard dat we in hokjes denken, zelfs in de LGBT gemeenschap zelf.

Op First Dates, een programma waar ik een tijdje heel verslaafd aan was (ra ra op welke zender? ik ga het niet meer zeggen), kwam er ineens een heel toffe vrouw van in de dertig vertellen dat ze tot nu toe altijd met mannen in relaties had gezeten, maar dat dat haar comfortzone was, want ze was biseksueel. Ha, zo was ik ook een paar jaar geleden (en nu misschien terug). Ze was in het programma op date met een vrouw en één van de eerste dingen dat die vroeg was: “uhh, zijt ge wel zeker dat ge met vrouwen samen kunt zijn, hebt ge eigenlijk wel genoeg ervaring daarmee?”. Gelukkig hadden die twee zo’ne schone klik dat het geen issue meer was, maar ik vond het een beetje spijtig om te zien, die initiële reactie, misschien omdat ik ze dus zelf al had meegemaakt.

Want als ge dan biseksueel zijt, moet ge dan evenveel van de beide geslachten houden? Moet ge constant een tellerke bijhouden van hoeveel vrouwen en hoeveel mannen ge hebt “gehad”, en zorgen dat de balans 50-50 blijft? En wat als die mensen zichzelf niet per se als man of vrouw identificeren, moet uw label dan ook veranderen? Vermoeiend.

Dus het belangrijkste om te onthouden is eigenlijk: voor een biseksueel of een panseksueel is het écht niet belangrijk wat voor geslacht of gender iemand is. En eigenlijk is dat verfrissend in een wereld die in man/vrouw hokjes denkt, in een wereld die het nog altijd moeilijk heeft met transgenders. Ik weet niet of elke biseksueel zich hierin herkent, maar ik kan het mij gewoon echt niet voorstellen, dat ik het vreemd of zelfs storend zou vinden dat iemand zijn of haar biologische geslacht heeft veranderd.

Eerlijk toegeven, ik bedenk me nu wel ineens dat ik mij ook wel eens schuldig heb gemaakt aan het “ik zie geen kleur” betoog, maar dan ook gedeeltelijk blind werd voor racisme. Dus ik wil hier zeker niet gaan beweren dat ik niet denk dat er geen serieuze discriminatie is ten opzichte van transgenders en non-binaire mensen. Nee nee, totaal niet. Ik besef dat zeker.

En kijk, nog iets anders dat ik eerlijk moet bekennen: als ik het heb over gender en geaardheid, en dus dat vreselijk innerlijk stemmeke komt piepen, dan ben ik ook zo bang om iets “verkeerd” te zeggen. Verkeerd in de zin van: wat als ik hiermee nu iemand beledig? Of wat als ik niet de juiste term gebruik? Hebt gij dat ook al meegemaakt?

Het komt misschien omdat het voor mij zelf zo’n verademing was om eindelijk het “juiste” label te hebben gevonden. Als iemand daar dan een opmerking over heeft, dat niet respecteert, of gewoon belachelijk vindt, dan raakt die een diepe interne laag. Het label wordt ook een identiteit. En eigenlijk zou dat uw eigen beslissing moeten zijn, en heeft niemand daar zaken mee, en moeten ze er al helemaal geen mening over hebben. Maar natuurlijk heeft dat een effect, als anderen dat niet serieus nemen of niet begrijpen. Omdat het valt buiten de heteronorm, en de cis-gendernorm, die er op dit moment nog altijd wel bestaat.

Dus als ik dan LGBT zeg in plaats van LGBTQIA+, wat vree onpraktisch klinkt, zeker op een podcast, dan denk ik al “oh nee, ik doe het niet goed hé”. Maar dat is misschien eerder een gevolg van mijn perfectionisme.

Hoewel, ik zag een filmpje van de Universiteit van Vlaanderen, mij ook aangeraden door een paar luisteraars trouwens, zeker een aanrader, waarin de professor het woord neemt en als eerste zegt dat die afkorting ook niet compleet is. Hij heeft het daarna over een nieuwe manier om naar mensen te kijken, en dat is de “gender blender”. Niet alleen om naar mensen te kijken trouwens, ook om uzelf te “identificeren”. Daarin speelt niet alleen uw seksuele aantrekking een rol, maar ook uw genderidentiteit, genderexpressie, uw seksuele interesse, en nog een andere die ik nu efkes vergeet. Maar het is een instrument dat eruitziet als een soort van mengpaneel, met verschillende aspecten, omdat er natuurlijk ook zoveel combinaties zijn. Ge kiest eigenlijk zelf wat voor u van toepassing is, en uiteraard kunnen die dingen nog veranderen, want als mensen veranderen en evolueren we constant, dus onze seksuele identiteit uiteraard ook.

Super interessant, al vond ik de voorbeelden die hij gebruikte ook wat eenzijdig “mannelijk”, maar ik raad aan om het filmpje te bekijken, het staat in de transcriptie.

Nog een ander filmpje dat me heel hard geraakt heeft is eentje van Linde Merckpoel, mij gesuggereerd door YouTube. Het is blijkbaar deze week de internationale dag tegen de homo- en transfobie geweest, ik had geen idee. Komt dat omdat ik een relatie heb met een man? Haha, geen idee! Maar in elk geval, in dat filmke laat Linde haar eigen LGBT volgers aan het woord, en daar zit zoveel diversiteit in, zelfs ook een biseksueel, ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Ze delen mottige voorbeelden van homo- en transfobie die ze hebben meegemaakt, maar ook veel mooie momenten. Ge vindt de link ook in mijn transcriptie natuurlijk.

Goed, ik ga hier afronden, ik hou het wat korter vandaag, want het is mijn laatste week in Zwitserland en ik ben vandaag naar een chocoladefabriek geweest. Het voelde een beetje als België bedriegen, maar geloof me: de chocolade hier is echt nie zo goe als de Belgische. Maja, ik ga nu wel een stukske eten, haha!

Tot volgende week voor een ode aan mijn geboortestreek met de prachtige serie “De Kemping”. Ik kan nu al zeggen: ga naar vrt.nu om te kijken, want het is een van de schonere stukskes TV die ik dit jaar al gezien heb.

De gender blender: https://www.universiteitvanvlaanderen.be/college/ben-jij-wel-100-hetero

De LGBTQIA+ volgers van Linde Merckpoel aan het woord: https://youtu.be/bztdkTTQ2l4 

– – – – – – – – – – – – – – 

Deze transcriptie van de podcast Rebels Nederlands is een cadeauke voor u. Voor de laatste nieuwe afleveringen vindt ge de transcripties in de werkboeken. Dan kunt ge de podcast ook interactief maken! Wilt ge dat eens proberen? Ga dan hier eens kijken.

Leave a Comment

Your email address will not be published.